Problemy zdrowotne kobiet: rodzaje, przyczyny i leczenie

12 sierpnia, 2021

Rak macicy

Mięśniak macicy to stan charakteryzujący się rozrostem macicy, który nie jest rakowy i zwykle rozwija się w okresie rozrodczym kobiety. Wzrosty różnią się wielkością, niektóre są małe, co czyni je wykrywalnymi przez ludzkie oko. Inne są na tyle duże, że zniekształcają i powiększają macicę. Mięśniaki są klasyfikowane według ich lokalizacji. Wzrosty w obrębie mięśniowej ściany macicy nazywane są mięśniakami śródściennymi, podczas gdy te wybrzuszające się w przestrzeni macicy nazywane są mięśniakami podśluzówkowymi. Ostatnia klasa mięśniaków to te, które wyrastają z macicy i są znane jako mięśniaki podsurowicze.

Czynniki ryzyka

Oprócz bycia kobietą istnieją czynniki ryzyka, takie jak wiek. Czarne kobiety są bardziej narażone na zachorowanie na mięśniaki w porównaniu z kobietami innych ras. Dzieje się tak, ponieważ manifestacja mięśniaków u kobiet zaczyna się w młodszym wieku, gdzie mięśniaki są liczniejsze i większe, a objawy są bardziej nasilone. Ponadto, pojawienie się menstruacji we wczesnych stadiach życia, czynniki dziedziczne, niedobór witaminy D, niskie odżywianie zielonymi warzywami i wysokie spożycie czerwonego mięsa oraz spożywanie napojów alkoholowych zwiększają ryzyko wystąpienia mięśniaków macicy.

Objawy

Mięśniaki u wielu kobiet nie wykazują żadnych objawów. Jednak na objawy ma wpływ lokalizacja, liczba i rozmiar obecnych mięśniaków; niektóre objawy obejmują ból miednicy, zaparcia, ból pleców i nóg, częste oddawanie moczu. Ponadto pacjentki mają obfite krwawienia miesiączkowe i mogą trwać dłużej niż tydzień.

Powoduje

Doświadczenie kliniczne wskazuje, że mięśniaki powstają w wyniku zmian genetycznych. Jeśli geny zmieniają się i różnią się od tych w normalnej macicy, prawdopodobnie pojawią się mięśniaki macicy. Hormony, takie jak progesteron i estrogen, sprzyjają wzrostowi mięśniaków. Badania wykazały, że ilość receptorów progesteronu i estrogenu w porównaniu do normalnych komórek macicy. Dodatkowo mięśniaki zmniejszają się wraz z nadejściem menopauzy z powodu spadku estrogenu i progesteronu. Macierz zewnątrzkomórkowa zwiększa się w mięśniakach, czyniąc komórki bardziej włóknistymi. Dodatkowo macierz zewnątrzkomórkowa przechowuje czynniki wzrostu, które powodują zmiany biologiczne w komórkach ściany macicy.

Kontrola i zarządzanie

Niewiele jest dostępnych dowodów na to, jak zapobiegać mięśniakom. Tylko niewielki procent narośli wymaga leczenia. Zmniejszenie ryzyka wystąpienia mięśniaków wymaga włączenia diet z owocami i warzywami oraz utrzymania średniej wagi. Środki antykoncepcyjne, takie jak Oriahnn, agoniści GnRH i doustny kwas traneksamowy wiążą się z niskim ryzykiem wystąpienia mięśniaków macicy.

Endometrioza

Endometrioza to zaburzenie charakteryzujące się bólem, w którym endometrium wyrasta poza macicą. Stan obejmuje jajowody, jajniki i tkankę wyściółkową miednicy. Endometrioza charakteryzuje się tym, że tkanka podobna do endometrium działa w taki sam sposób, jak tkanka endometrium. Tkanki zacieniające endometrium pogrubiają się, rozkładają i krwawią za każdym razem, gdy pacjentka doświadcza cyklu miesiączkowego. Endometrioza powstaje, gdy endometrioza wpływa na jajniki. W przypadku podrażnienia, tkanki wokół jajników mogą tworzyć blizny i zrosty. Zrosty to nieprawidłowe pasma składające się z włóknistych tkanek, które mogą powodować sklejanie się tkanek i narządów miednicy. Stan ma cztery etapy w zależności od lokalizacji, głębokości, wielkości i ilości tkanki endometrium. Etapy są minimalne, łagodne, umiarkowane i ciężkie.

Objawy

Ból miednicy jest najbardziej zauważalnym objawem endometriozy, zwłaszcza podczas bólu menstruacyjnego. Ból może pojawić się przed cyklem miesiączkowym i utrzymywać się przez kolejne dni po cyklu, czemu towarzyszą bóle pleców i brzucha. U pacjentek z endometriozą ból zwykle występuje podczas i po seksie. Dodatkowe objawy to ból przy oddawaniu moczu lub ruchy jelit oraz niepłodność.

Powoduje

Miesiączka wsteczna jest jedną z przyczyn endometriozy, w której krew zawierająca komórki endometrium nie wypływa z jamy miednicy i przepływa z powrotem przez jamę miednicy. Komórki przylegają do ścian miednicy, rozwijają się, usztywniają i krwawią w każdej fazie menstruacyjnej. Transformacja komórek otrzewnej może również wywołać endometriozę. Zaburzenia układu odpornościowego mogą również wywołać endometriozę, ponieważ organizm nie może wykryć i zniszczyć komórek endometrium. Transport komórek endometrium i transformacja komórek embrionalnych może również wywołać endometriozę. Transformacja komórek embrionalnych może wynikać z estrogenu we wczesnych stadiach rozwoju komórki.

Czynniki ryzyka i kompilacje

Rozwój endometriozy może wynikać z tego, że pacjentka nigdy nie rodziła, krótkie cykle miesiączkowe i rozpoczynające cykle miesiączkowe we wczesnym okresie życia. Inne czynniki to cykle miesiączkowe trwające dłużej niż siedem dni, niski wskaźnik masy ciała, nieprawidłowości w układzie rozrodczym. Ponadto wszelkie stany kliniczne, które mogą utrudniać ruch miesiączki poza organizm oraz wysoki poziom estrogenów w organizmie, mogą wywołać endometriozę.

Powikłania wynikające z endometriozy obejmują niepłodność. Endometrioza niedrożność jajowodu, co hamuje fuzję między plemnikiem a komórkami jajowymi. Dodatkowo stan może zniszczyć plemniki, uniemożliwiając fuzję i zagnieżdżenie komórki jajowej i nasienia. Rak jajnika występuje częściej u pacjentek z endometriozą w porównaniu z innymi rodzajami pacjentek.

Leczenie

Leczenie bólu jest jednym z wielu sposobów radzenia sobie z endometriozą. Powszechnie stosowanymi lekami są niesteroidowe leki przeciwzapalne. Leczenie terapią hormonalną, taką jak doustne środki antykoncepcyjne, służy do kontrolowania stanu poprzez obniżenie ilości estrogenu w organizmie. Zabiegi chirurgiczne, takie jak laparoskop, mogą być wykorzystane do usunięcia zaatakowanej tkanki i zwiększenia szansy na zapłodnienie pacjenta.

Zespół policystycznych jajników (PCOS)

W okresie rozrodczym kobiety rozwijają hormonalne zaburzenia zdrowotne, znane jako zespół policystycznych jajników (PCOS). Pacjenci cierpiący na PCOS mają nadmierne ilości hormonu androgenowego, a ich okresy występują dłużej niż oczekiwano. Na jajnikach mogą powstawać liczne i małe zbiorniki płynów, przez co nie są one w stanie uwolnić jajeczek. Obecnie przyczyny PCOS nie są oczywiste. Gdy dana osoba doświadcza zmiany w swoim okresie, powinna skonsultować się z lekarzem w celu wczesnego wykrycia i kontroli.

Objawy

Objawy pojawiają się najpierw w okresie dojrzewania, kiedy pojawia się pierwsza miesiączka. Dodatkowo stan może pojawić się w późniejszym życiu z powodu przyrostu masy ciała. Nieregularne i przedłużone okresy to oznaki, że pacjent ma PCOS. Nadmiar hormonów androgenowych, męskich, u kobiet, powoduje objawy fizyczne, takie jak nadmierne owłosienie na ciele i twarzy. Co więcej, pacjent może mieć ciężki trądzik i łysienie przypominające u mężczyzn. Poza tym jajniki i pęcherzyki otaczające jaja mogą się powiększać, powodując nieprawidłowe funkcjonowanie jajników.

Powoduje

Na PCOS wpływają różne czynniki. Po pierwsze, nadmierny poziom insuliny w organizmie może prowadzić do podwyższenia poziomu androgenów, co powoduje trudności w owulacji. Po drugie, stan zapalny niskiego stopnia, który jest powszechny u pacjentów z PCOS, stymuluje produkcję androgenów przez policystyczne jajniki. Rezultatem są problemy z sercem i naczyniami krwionośnymi. Po trzecie, jajniki mogą również wytwarzać podwyższony poziom androgenów, co powoduje trądzik i hirsutyzm. Wreszcie, PCOS może wynikać z problemów dziedzicznych, w których powiązane geny choroby są przekazywane potomstwu przez rodzica.

Powikłania spowodowane przez PCOS

Powikłania ciążowe mogą wystąpić, jeśli kobieta w ciąży ma PCOS; obejmuje to poronienie, ciążę pozamaciczną, wysokie ciśnienie krwi i wczesny poród. Problemy związane z sercem również nasilają się z powodu obecności PCOS. PCOS powoduje stany sercowo-naczyniowe z powodu wysokiego ciśnienia krwi, wysokiego poziomu cholesterolu we krwi i wzrostu białek zapalnych. Ponadto kobiety cierpiące na PCOS mają większe szanse na wystąpienie stanu przedcukrzycowego i cukrzycy typu II niż kobiety wolne od PCOS. Rak endometrium może również wystąpić, jeśli u pacjentki zdiagnozowano PCOS.

Leczenie

Leczenie PCOS obejmuje zmiany w stylu życia danej osoby oraz przyjmowanie leków. Nacisk na leczenie PCOS skupia się na radzeniu sobie z konkretnymi problemami pacjentów, takimi jak otyłość, niepłodność i hirsutyzm. Zmiany stylu życia, które pomogą pacjentowi zmniejszyć wagę, to tylko niektóre z opcji leczenia PCOS. Utratę masy ciała można osiągnąć poprzez ćwiczenia i dietę niskokaloryczną. Zaleca się ograniczenie diet węglowodanowych w celu opanowania PCOS. Diety o wysokiej zawartości węglowodanów należy zastąpić węglowodanami, które wolniej podnoszą poziom cukru we krwi. Leki mogą być stosowane do regulowania cykli menstruacyjnych pacjentki, co może obejmować kombinację pigułek antykoncepcyjnych zawierających progestynę i estrogen. Takie tabletki pomagają w obniżeniu poziomu androgenów produkowanych w organizmie, a także regulują estrogen. Regulację okresu można osiągnąć poprzez przyjmowanie progestyny przez prawie dwa tygodnie co jeden do dwóch miesięcy, co dodatkowo pomaga chronić przed rakiem endometrium.

0 komentarzy

Wyślij komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.